Just take a deep breath, come on Jan, are you a man or what? How bad can it be? There’s nothing like being out in the fresh air. The sea is still the sea, the air is crisp, even if it smells more of fish than of the salty sea air.

Arie kept chattering away, determined not to let there be any silence and to prevent Jan’s strange thoughts taking over.

‘How that man has changed,’ thought Joris, who hadn’t been able to follow a single word of Jan’s sniffling story or Arie’s subsequent torrent of words. Arie was a good bloke and had just managed to grab Jan by the collar when he’d tried to jump off the dock to drown himself.

‘You know that life is a gift and that you can always come to me,’ Arie continued, as Jan began to sob harder. Snot was dripping from his nose.

‘He doesn’t look very attractive,’ thought Joris, as he studied his mate’s face, chewing on his cigar stub. Ugh, that tasted awful. He spat on the ground. He’d much rather have chewing tobacco.

Arie gave Jan a hearty slap on the shoulder. ‘Come on, time for a drink! The working day’s over.’
As he stood up, he pulled out his handkerchief and handed it to Jan.
‘You’re coming round for dinner tonight, and there’s a bed for you, nice and warm.’

‘Welcome to Volendam,’ thought Joris, before striking up a song. Singing, the trio arrived at the local pub. The atmosphere there was already lively. There was plenty of singing, drinking and laughter. Everyone was enjoying life to the full.

Jan lay contentedly on the straw mattress with a full stomach. Arie’s wife was warm-hearted and a good cook. What had seemed like a gloomy and hopeless day in the morning had turned into a warm, comforting one. ‘Tomorrow,’ Arie had said, ‘everything will be different and we’ll get down to business.’

Gewoon even diep ademhalen, kom op Jan, ben jij nou een man? Hoe erg kan het zijn. Er gaat niets boven lekker in de buitenlucht zijn. Zee is zeer, de lucht is fris ook al ruikt meer naar vis dan naar de zilte lucht van de zee...

Arie praatte aan een stuk door om vooral geen stilte te laten vallen en de rare gedachten van Jan geen kans te geven de kop op te steken.

Wat is die man veranderd, dacht Joris die geen woord had kunnen volgen van het relaas van snotterende Jan en de daaropvolgende woordenvloed van Arie. Arie was een goede kerel en had Jan nog net bij zijn kraag kunnen grijpen toen deze van het dok had willen springen om zichzelf te verdrinken.

Je weet dat het leven is gegeven en je altijd bij mij terecht kunt, ging Arie door, toen Jan harder begon te snikken. Het snot droop uit zijn neus.

Hij ziet er niet echt aantrekkelijk uit, dacht Joris, terwijl hij het gezicht van zijn maat bestudeerde, kauwend op zijn sigarenpeuk. Bah, wat smaakte dat vies. Hij spuugde op de grond.

Arie gaf Jan een flinke pets op zijn schouder. Kom op, tijd voor een borrel! De werkdag zit er op.
Terwijl hij opstond viste hij zijn zakdoek tevoorschijn en stopte Jan die toe. Vanavond kom je bij eten en er ligt nog wel een stromatras, lekker warm.

Welkom in Volendam, dacht Joris, waarna hij een lied inzette. Zingend kwam het drietal aan bij de plaatselijke kroeg. De stemming zat er al goed. Er werd volop gezongen, gedronken en gelachen. Het leven werd met volle teugen genoten.

Voldaan lag Jan op de stromatras met een gevulde maag. Arie's vrouw was hartelijk en een goede kok. Wat een donkere en uitzichtloze dag had geleken in de ochtend, was geëindigd in een warme, weldadige dag. Morgen, had Arie gezegd, dan is alles anders en gaan we spijkers met koppen slaan.

_{Painter: Ivar Kamke
Painting: Dockworkers at the North Sea Wharf
26.9.26
The contest Art & Writing is hosted by @solperez
Text: original Dutch
Translation: deepl.com}